يا اگه شادي زيبايي تو را به غم غربت چشمان خودم مي بندم

من صبورم اما...

چقدر با همه عاشقيم محزونم!

و به يادهمه خاطره هاي گل سرخ مثل يك شبنم افتاده ز غم مغمومم،من صبورم اما...

بي دليل از قفس كهنه شب مي ترسم

بي دليل از همه تيرگي تلخ غروب و چراغي كه تورا

از شب متروك دلم دور كند...مي ترسم

من صبورم اما...آه...اين بغض گران

صبر نمي داند چيست...